شخص هميشه از كار خود ضرر مىبرد و آدم بىنقشه و هدف پيوسته بىارزش و محروم در زندگى است ، چنان كه از علىّ ( ع ) نقل است « رضا النّاس لا يملك و السنتهم لا تضبط « 1 » » در اوّل اين آيات نوشتيم : امام فخر احتمال داده است كه براى جلوگيرى پيغمبر است از پيروى يهود و نصارى . ما مىگوئيم : اين آيه راهنماى انسان است در افكار و هدفهاى اجتماعى كه استقامت و شخصيّت هر كس در نظر خودش بايد محفوظ باشد و نشانه‌ى اغراض ديگران نباشد پس براى جلوگيرى پيغمبرى از پيروى يهود و مسيحى نيست بلكه براى تربيت همه است بحفظ شخصيّت خود و هدف خود . 6 - در آيت 121 « الَّذِينَ آتَيْناهُمُ » تا آخر مىگوئيم : بقول نظامى : مىكوش بهر ورق كه خوانى تا معنى آن تمام دانى در روش مطالعه نوشته‌اند « 2 » : بعضى مردم با كتاب مثل پروانه هستند كه بر گياه مىنشيند و بدون نتيجه زود حركت مىكند . كتاب را اندكى مىخوانند و چيزى نفهميده بكتاب ديگر مىپردازند و بعضى مردم مثل زنبور عسل هستند كه بر گلى مىنشينند و تمام شهد آن را به خود جذب مىكند و بلند مىشود و مىپرد و ذخيره مىكند ، كتاب را مىخوانند و از خود مىكنند و از آن به ديگران هم بهره مىرسانند . آيت 121 اين معنى را خاطر نشان مىكند كه ايمان بكتاب آن است كه بدرستى خوانده شود و دقّت شود و استفاده شود تا ايمان يعنى عقيده بمطالب آن كتاب با جان انسان وابسته شود و روح از آنها بهره‌مند شود و گر نه نگاه كردن كتاب كه وارسى و استفاده با ايمان به آن نباشد انحراف از آن است و زيان .

--> ( 1 ) يعنى اختيار دل و زبان مردم بدست كسى نيست . ( 2 ) در يكى از شماره‌هاى مجله‌ى راهنماى كتاب كه اكنون شماره‌هاى آن را به ياد ندارم .